Ooit dacht ik dat sterk zijn betekende dat je alles maar moest slikken. Dat je harder je best moest doen, liever moest zijn, stiller moest worden, jezelf kleiner moest maken zodat anderen zich groter konden voelen.

Tien jaar lang leefde ik in een relatie vol geestelijke mishandeling. Langzaam verloor ik mezelf. Mijn zelfvertrouwen. Mijn stem. Mijn gevoel van veiligheid. Ik liep op eieren, probeerde perfect te zijn, hoopte op één dag rust. Tot ik op een dag besefte: als ik zo doorga, raak ik mezelf helemaal kwijt.

Alsof dat nog niet genoeg was, verloor ik tijdens die periode ook een kindje door een miskraam. Een ervaring die mij brak op een manier die moeilijk in woorden uit te leggen is. Niet alleen door het verlies zelf, maar ook doordat ik me er compleet alleen in voelde.

Daarna volgden jaren waarin ik vooral probeerde te overleven. Ik werkte keihard, wilde niemand teleurstellen, droeg verantwoordelijkheid voor iedereen behalve voor mezelf. Mijn lichaam begon uiteindelijk harder te schreeuwen dan mijn mond ooit had gedaan. Stress, uitputting, paniekaanvallen, depressies… mijn systeem trok letterlijk de stekker eruit.

Maar ergens in die chaos gebeurde ook iets anders.

Ik begon mezelf terug te vinden.

Niet ineens hoor — was leuk geweest — maar stukje voor stukje. Door persoonlijke ontwikkeling, coaching, humor, reflectie en vooral door eerlijk te durven kijken naar mijn eigen patronen. Ik ontdekte dat pijn je niet hoeft te vernietigen. Het kan je ook wakker maken. Sterker nog: juist de donkerste periodes bleken later de mest voor mijn groei te zijn geworden.

Vandaag help ik vrouwen die zichzelf onderweg zijn kwijtgeraakt. Vrouwen die altijd sterk zijn geweest voor anderen, maar vergeten zijn hoe ze er voor zichzelf moeten zijn. Vrouwen die bang zijn zichtbaar te zijn, bang voor afwijzing, bang om niet goed genoeg te zijn — precies zoals ik ooit was.

Mijn kracht zit niet in doen alsof het leven altijd positief is. Mijn kracht zit in het vermogen om zelfs in moeilijke situaties nog licht te vinden. Om vrouwen weer te laten lachen terwijl ze helen. Om van schaamte zelfliefde te maken. Van angst vrijheid. Van “ik ben kapot” naar “holy shit… ik ben eigenlijk krachtiger dan ik dacht.”

Dat is ook de reden waarom LaughAtShit.com bestaat.
Niet om pijn weg te lachen. Maar om mensen te laten voelen dat hun verhaal niet het einde is. Dat je jezelf opnieuw kunt uitvinden. Dat humor soms de deur opent naar heling wanneer niets anders meer binnenkomt.

Ik geloof dat magie ontstaat wanneer je stopt met jezelf verstoppen. Wanneer je je verhaal niet langer ziet als bewijs dat je gebroken bent, maar als bewijs dat je hebt overleefd. En gegroeid.

Mijn missie?
Vrouwen helpen om zichzelf weer terug te vinden. Hun stem. Hun zachtheid. Hun grenzen. Hun kracht. Hun plezier. Hun zichtbaarheid.

Of zoals ik het zelf graag zeg:

“Maak van de shit van je verleden de mest voor je toekomst.”

 

Ik ben jarenlang mezelf kwijt geweest zonder dat ik het doorhad.

Tien jaar lang zat ik in een relatie waarin geestelijke mishandeling langzaam normaal werd. Dat is het verraderlijke eraan: het begint niet met complete chaos. Het begint klein. Met opmerkingen. Controle. Schuldgevoel. Je gaat steeds harder je best doen om geen ruzie uit te lokken. Je loopt op eieren zonder dat je nog beseft dat je op eieren loopt.

Ik leefde continu in spanning. Als ik lachte met vriendinnen was dat een probleem. Als ik ergens enthousiast over was, werd het afgepakt. Ik werd dagelijks afgebrand, vernederd en overal de schuld van gegeven — zelfs voor dingen waar ik niets mee te maken had. Voor collega’s. Familie. Klanten. En langzaam ga je geloven dat het misschien inderdaad aan jou ligt.

Eén van de pijnlijkste momenten was toen ik eindelijk zwanger werd.
Ik was dolgelukkig. Ik zag mijn hele toekomst al voor me. Mijn ouders als opa en oma. Een gezin. Liefde. Hoop. Eindelijk iets moois.

Maar toen kreeg ik een miskraam.

En juist dat moment veranderde alles.

Niet alleen door het verlies van mijn kindje, maar door hoe ik daarin behandeld werd. Terwijl ik compleet gebroken was, kreeg ik te horen dat het “mijn schuld” was. Dat ik me niet zo moest aanstellen. Dat híj steun nodig had in plaats van ik. Twee dagen hoorde ik niets. Geen troost. Geen liefde. Geen veiligheid. Alleen verwijten.

Ik weet nog dat hij me na Pasen thuisbracht. Ik stond huilend en leeg voor mijn voordeur terwijl hij wegreed omdat “de kat nog eten moest krijgen.”
En ineens dacht ik:
Wat ben ik in godsnaam aan het accepteren?

Dat was het moment waarop ik besefte dat ik niet alleen mijn kindje was kwijtgeraakt… maar ook mezelf.

Ik had jarenlang geprobeerd liefde te verdienen door mezelf kleiner te maken. Stil te zijn. Beter mijn best te doen. Maar sommige mensen genezen niet van jouw liefde — ze voeden zich ermee terwijl jij leegloopt.

Weggaan was niet ineens stoer of krachtig. Het duurde nog maanden voordat ik echt de moed had om eruit te stappen. Na tien jaar mishandeling raak je verslaafd aan overleven. Aan aanpassen. Aan hopen dat het ooit beter wordt.

Toen het eindelijk stil werd, begon pas de echte strijd: mezelf terugvinden.

Mijn zelfvertrouwen was weg. Mijn identiteit ook. Ik wist niet meer wie ik was zonder angst, schuldgevoel of constante spanning. Maar juist daar begon ook mijn transformatie. Niet door te doen alsof alles positief was, maar door eerlijk naar mijn pijn te kijken. Door mijn patronen te begrijpen. Door te leren dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat humor soms de eerste ademhaling is na jaren overleven.

Ik weet hoe het voelt om jezelf kwijt te raken.
Ik weet hoe het voelt om je niet goed genoeg te voelen.
Ik weet hoe het voelt om te denken dat dit “gewoon jouw lot” is.

En ik weet óók dat er een weg terug is naar jezelf.

De vrouw die vandaag andere vrouwen helpt om zichzelf terug te vinden, is geboren uit die pijn. Niet ondanks mijn verhaal — maar dankzij mijn verhaal.

Dat is waarom ik doe wat ik doe. Omdat ik nooit meer wil dat een vrouw denkt dat ze kapot is, terwijl ze eigenlijk alleen vergeten is hoeveel kracht er nog in haar zit.

20 april 2020, een van de zwartste dagen uit mijn leven. Mijn vader, de belangrijkste man in mijn leven, mijn veilige basis, mijn adviseur, mijn rots in de branding, mijn held, werd niet meer wakker.

Ik was echt een papa’s kindje. We belden elkaar iedere dag minimaal een keer. Soms over grote dingen, soms gewoon over helemaal niets. Even horen hoe het ging. Even sparren.

Hij heeft me ontzettend veel geleerd in het leven… behalve hoe ik zonder hem moest leven.

Toen hij overleed brak er iets in mij wat ik niet onder woorden kon brengen. De rouw was rauw. Niet alleen emotioneel, maar ook lichamelijk. Het voelde alsof alle pijn die ik jarenlang had weggestopt ineens tegelijk naar boven kwam. Oude trauma’s, verdriet, stress, verlies — alsof mijn lichaam eindelijk zei: “nu moet je voelen wat je al die tijd hebt overleefd.”

Rouw is vreemd.
Soms denk je dat het beter gaat en dan raakt iets je ineens vol in je hart. Een liedje. Een herinnering. Een geur. Een moment waarop je automatisch je telefoon wilt pakken om hem te bellen… en je dan beseft dat dat nooit meer kan.

Ik heb geleerd dat rouw geen rechte lijn is. Het komt in golven. In vlagen.
Want rouw is eigenlijk liefde zonder adres.

Maar wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt.

Zijn liefde, zijn lessen, die draag ik elke dag met me mee. Misschien is dat ook waarom ik nu anderen help om licht te vinden in donkere periodes. Omdat ik weet hoe diep verdriet kan gaan. Maar ook hoe bijzonder het is dat liefde zelfs de dood overleeft.

En het kan nooit zo donker zijn of het wordt weer licht, tegelijkertijd gebeuren er zoveel geweldige dingen! Dingen waar ik nooit van gedacht had dat ik zo ver zou komen, een hoofdstuk schrijven in een Amazon wereldwijde bestseller, verschillende internationale awards ontvangen, spreken op een Internationaal evenement en mijn verhaal delen.

Vorig jaar mocht ik het podium op bij Jandino Asporaat, ik heb de afgelopen jaren in verschillende line-ups gespeeld met o.a. Peter Pannekoek, Rayen Panday, Hans Sibbel, Kees van Amstel, Esther van der Voort, enz. Maar ook mocht ik op het podium in o.a. New York Londen en zelfs in Duitsland!

Ik heb de meest fantastische mensen om me heen, de beste vrienden die je kunt bedenken, waar ik gewoon ik bij mag zijn, en zij als grootste compliment bij mij gewoon zichzelf willen en kunnen zijn.

Alles in het leven heeft een doel al weten we soms niet wat het doel is, maar op de juiste tijd zal het onthuld worden. Het gaat niet altijd om wat er gebeurd in je leven, maar om wat je ermee doet.